Uitstapje

Ineens had ik een boek van John le Carré gekocht, The Russia House. Of nou, niet helemaal ineens, maar ik zat zonder boeken in mijn hotelkamer in Londen. Ik had niks te lezen meegenomen, om mijn eigen boek niet in de weg te zitten, ik was tenslotte in Engeland om zaken uit te zoeken voor Ochtend op Denmark Hill. Maar na al dat gesjouw – ik heb zo’n 80 kilometer te voet afgelegd in die dagen in Engeland – wilde ik ’s avonds toch wel een beetje relaxen. De televisie werkte niet, dat wil zeggen, hij deed het wel, maar alleen op één kanaal dat om onduidelijke redenen continu herhalingen van Top Gear uitzond – kortom, ik moest een boek.

Het werden er twee, ze geven ze zo’n beetje weg: ‘O yeah, they’re fiction books, they’re half price‘. Tsja, ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd dat ik me bezighoud met een nauwelijks gewaardeerde kunstvorm.

Maar The Russia House dus. Ik moet zeggen dat ik prettig verrast was. Ik heb ook weleens iets van Dan Brown gelezen bijvoorbeeld, maar je moet wel echt héél graag willen weten wat er verder gebeurt om je voor je plezier door dat kantoorproza heen te sleuren.

Le Carré besteedt wel aandacht aan zijn formuleringen, en ook aan de vorm van zijn roman. The Russia House gaat over een wat verlopen Engelse uitgever, die betrokken raakt bij een spionagezaak en verliefd wordt op een Russische tussenpersoon. Uiteindelijk kiest hij de liefde voor deze dame boven de trouw aan zijn vaderland, en dat ik dit zo kan opschrijven zonder dat ik daarmee teveel weggeef, is een pluspunt van dit boek. De verteller – in het grootste deel van de tekst – is een advocaat die voor de Britse geheime dienst werkt en die de hoofdpersoon van een afstand gadeslaat. Zo’n constructie wekt bij mij meer interesse op dan een alwetend of personaal perspectief. Ik zou mezelf echter niet zijn, als ik niet ook meer had gewild van dat vertellend personage. Nu wordt zijn geesteswereld wel enigszins geduid, maar zijn twijfels over het werk dat hij doet, zijn opvatting over de hoofdpersoon, de gemiste mogelijkheden in zijn leven: ze hadden wat meer ruimte mogen krijgen en meer mogen schuren.

Ik schreef in de eerste zin van de alinea hierboven: ‘…en ook aan de vorm van zij roman,’ en vroeg me zojuist af of ik niet ‘thriller’ of ‘spionageroman’ of zo had moeten schrijven. Maar dat is natuurlijk onzin, en dat is ook verfrissend aan de Angelsaksiche blik op literatuur: goede fictie is goede fictie, en daarvan krijg je er twee voor de prijs van één.

 

 

Een gedachte over “Uitstapje

  1. Pingback: Uitstapje 2 – Matthijs Eijgelshoven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s