Roots

Thuislanden 1

Op de middelbare school vroeg een meisje aan me of ik Papiaments sprak.

‘Nee,’ zei ik.

‘Vind je dat niet erg? Dat zijn toch je roots?’

‘Ik spreek ook geen Limburgs.’

‘Dat is anders.’

Ze was blond, kwam uit Groningen, had een achternaam eindigend op ‘ma’ zoals de halve provincie. Ik weet niet waarom ik nooit heb geprobeerd het met haar aan te leggen, ze was wel mijn type, een stevige, blanke dame zonder poespas, volkomen thuis op het vlakke land, bestand tegen de wind over het open landschap, de regen, de kleffe bodem, de natte kou.

Misschien was ik bang om onze vriendschap stuk te maken.

Maar had ik het niet gewild, via haar nog dichter bij dat land komen, bij de stugge klei en de zwijgzame bomen die in wanhopige plukken voor afwisseling aan de horizon probeerden te zorgen?

Misschien was ik gewoon bang om een blauwtje te lopen.

Van de mythe van nuchtere Groningers geloof ik overigens niks: bijgeloof tiert er welig en de emoties zijn er heftig. Wat wil je ook met zo’n grote, lege lucht, meestal loodgrijs op de koop toe? Als je die niet zelf vult, bezwijk je onder zijn massa.

Ik heb haar die middag gevraagd om me uit te leggen waarom het erger was dat ik geen Papiaments sprak, dan geen Limburgs. Mijn vader is geboren in de mijnstreek, mijn moeder op Curaçao. Ik spreek trouwens ook geen Gronings.

Het lukte haar niet om het uit te leggen, maar ze bleef er wel bij dat mijn roots méér Antilliaans zijn.

Ik moest er laatst aan denken toen ik las dat Obama met een zwarte vader en blanke moeder altijd voor zwart doorgaat, terwijl je, zeker vanuit Afrikaans perspectief, net zo goed zou kunnen zeggen dat hij blank is. Het is een manier van kijken die Ice-T ooit heeft samengevat in Race War: ‘Mexicans – black, Jamaicans – black, Iranians – black, Indians – black, Hawaiians – black, Puerto-Ricans – black, Eskimos – black, South-Americans – black, Orientals – black, Yeah, that’s right, The Klan says everything’s black that ain’t white’.

Het verlangen naar eenduidigheid – ik vind het vermoeiend.

Maar als ik wel Papiaments had gesproken, had zij misschien wel geprobeerd om het met míj aan te leggen.

Een gedachte over “Roots

  1. Myra Romer

    Het was vijf voor vijf ’s middags op een doordeweekse dag. Ze was blond, kwam uit Groningen, had een achternaam eindigend op ‘ma’ zoals de halve provincie. Je vader, geboren in de mijnstreek, had zwart lang haar en probeerde de blonde vrouw duidelijk te maken dat hij mij, je moeder, was komen ophalen van het instituut. Maar het gesprek vlotte niet echt waardoor ik, geboren op Curaçao, binnen de kortste keren stond te tolken in het Nederlands dat ik op school had geleerd. Ik vroeg me stiekem af waarom de Groningers zo ‘zunig’ zijn met klinkers en de Limburgers er juist erg ‘sjeutig’ mee zijn.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s